GLP-1 medicatie is razend populair en steeds meer mensen gebruiken het. Of het nu voor diabetes of voor gewichtsverlies gebruikt wordt, maakt niet uit voor dit onderwerp wat ik wil bespreken.
Naarmate meer mensen dit medicijn gebruiken, zie je online en hoor ik in de praktijk steeds meer ook over de nadelige gevolgen die dit gebruik kan hebben. Veel mensen die dit middel gebruiken, hebben het erover dat het veel makkelijker is om af te vallen, omdat je bijna niet meer aan eten denkt.
Minder eten en het plezier van eten
Voor sommige mensen vermindert niet alleen de honger, maar ook een deel van het plezier dat ze aan eten beleven. Wat bedoel ik daar precies mee? Als je dit middel gebruikt, heb je minder honger. Wat bijna vanzelf gaat, is dat hierdoor je dagstructuur verandert. Je hebt geen trek en dus sla je een maaltijd over. Je hebt een etentje ergens en je kan een stuk minder voedsel op. Waar je je vroeger op kon verheugen, bijvoorbeeld een lekker toetje na een maaltijd, laat je weg omdat je dat gewoon niet meer op kan. Het sociale van een diner met anderen valt dus wel voor een deel weg. En dan heb ik het nog niet over de opmerkingen van anderen: joh neem nog wat, of wat eet je weinig, of doe niet zo ongezellig. Met minder eten haal je ook minder genot uit je maaltijden, en het maakt het sociale contact ook anders. Het komt ook vaak voor dat gebruikers van GLP-1 zelf niet meer op uitnodigingen ingaan omdat het toch niet meer gezellig is.
Het wegvallen van een vertrouwd copingmechanisme
Ook valt het copingmechanisme voor een groot deel weg. Wat is het copingmechanisme? Dit is de manier waarop je reageert op stress, verdriet of andere emoties. Je zet dit mechanisme vaak onbewust of uit gewoonte aan om rust te vinden. Het helpt je om de spanning in je lichaam te verlagen. Er zijn natuurlijk wel strategieën om dit aangeleerde gedrag te veranderen, maar dat zal je jezelf aan moeten leren, en het wegvallen van dit vertrouwde copingmechanisme kan emotioneel best veel met je doen.
Wat kan je merken aan je stemming?
Wat je op kan merken, is dat je meer last kan krijgen van wat ik "buien" noem. Je kan je vlakker, somberder of wat meer prikkelbaar voelen. Vooral in de eerste weken kan dit meer voorkomen dan wanneer je al een langer traject volgt.
Het verminderen van de gedachten aan eten brengt je veel rust, maar kan je ook een leeg gevoel geven om de redenen die ik hierboven al beschreven heb. Ook veranderingen in je eetpatroon en je bloedsuikers kunnen invloed hebben op hoe je je voelt. En tja, je moet mentaal ook wennen aan een heel ander eetpatroon en zelfbeeld.
Wat voor mij hielp om te beseffen
Je hoofd en lichaam krijgen in korte tijd heel wat te verwerken. Je eet anders, minder en misschien ook ander voedsel dan dat je gewend was. Het komt ook vaak voor dat gebruikers opeens geen koffie meer lusten of hartstikke misselijk worden van gebraden vlees. Het zijn allemaal veranderingen waar je aan moet wennen en die je niet altijd aanstaan. Ook al is het hartstikke goed dat je wat aan je gewicht wil doen en dit serieus aanpakt, het is toch een soort van afscheid nemen van dierbare gewoonten. En dit moet je dus verwerken, hoe raar dat ook klinkt. Wennen kost energie en mentale kracht.
Ik wil niemand bang maken met deze blog, want dat is echt nergens voor nodig. Het is niet zo dat je opeens in een depressie raakt, maar het is wel goed om er rekening mee te houden dat je mentaal soms een poosje niet helemaal lekker in je vel zit. Wat je kan helpen, is erover praten met iemand die snapt wat je zegt en die het ook meegemaakt heeft. Het is ook helemaal niet raar. De weegschaal laat je zien dat je kilo's verliest. Je mentale gezondheid kan niemand aan de buitenkant zien, maar verdient net zo goed aandacht in dit hele gebeuren.
Herken je dit en wil je erover praten? Ontdek hoe ik je kan helpen.
Dit is geen medisch advies, raadpleeg bij twijfel je eigen arts of apotheek.
Heb je vragen? Plan een gratis vragen-kwartiertje of stuur mij een appje.
Reactie plaatsen
Reacties